Oferta
Diagnoza
Opinie z naszej poradni honorowane są z mocy prawa we wszystkich szkołach i placówkach oraz na egzaminach zewnętrznych.
Diagnoza funkcjonalna
Ocena rozwoju dziecka winna mieć charakter diagnozy umiejętności funkcjonalnych, której zadaniem jest szczegółowe określenie poziomu funkcjonowania dziecka we wszystkich sferach oraz określenie jego najbliższych możliwości rozwojowych.
1. Poszukiwanie źródeł zaburzeń
2. opisanie zmian zachodzących w ich przebiegu czy sposobie ich ujawniania się
3. przedstawienie rozwojowej sekwencji zachowań prawidłowych jak i zaburzonych
Zadaniem diagnozy w procesie wspomaganie rozwoju dziecka nie jest określenie zaburzenia – lecz jest zdefiniowanie istoty rozwoju, który może być prawidłowy jak i zaburzony, którego wynikiem będzie prawidłowość rozwojowa czy też zaburzenie.
Diagnoza funkcjonalna powinna być:
Pozytywna
Co oznacza, że w procesie poznania koncentrujemy się na tym co dziecka potrafi, wie – choćby były to najdrobniejsze umiejętności.
Kompleksowa
Łączenie diagnozy lekarskiej i psychologiczno-pedagogicznej ze wskazaniami koniecznych działań rehabilitacyjnych i logopedycznych, łączenie diagnozy z opracowaniem i wdrożeniem indywidualnego programu wspomagania rozwoju, łączenia realizowania programu z jego modyfikowaniem w związku z osiąganymi efektami lub ich brakiem przez interdyscyplinarny zespół wczesnego wspomagania rozwoju.
Wieloprofilowa
Rozwój człowieka składa się z wielu sfer. Ma charakter wieloprofilowy. To wszystko co się na niego składa jest ze sobą ściśle powiązane, to znaczy że jedna część wpływa znacząca na drugą i odwrotnie. Oceniając rozwój dziecka musimy mieć na uwadze jego:
Motoryczny (duża i mała motoryka): zwracamy uwagę na kontrolę napięcia mięśniowego, które ma wpływ na umiejętności utrzymywania odpowiedniej pozycji, przemieszczania się (pełzanie siadanie, czworakowanie- wstawanie, chodzenie itd.) wzorce ruchowe, rozwój funkcji dłoni
w zakresie chwytania, itp.
Rozwój sensoryczny, czyli zdolność widzenia, słyszenia, czucia, smaku, węchu; dokonujemy analizy w zakresie: zainteresowania sensorycznego, kontroli sensorycznej, analizy i syntezy oraz pamięci sensorycznej.
Rozwój sensoryczny, czyli zdolność widzenia, słyszenia, czucia, smaku, węchu; dokonujemy analizy w zakresie: zainteresowania sensorycznego, kontroli sensorycznej, analizy i syntezy oraz pamięci sensorycznej.
Umiejętność przetwarzania i interpretowania doznań ze zmysłów, spostrzeganie otoczenia, przyswajanie wiedzy o nim oraz zdolność interpretowania (kształtowanie pojęć), operacje umysłowe ( identyfikacja, przyporządkowanie, dobieranie, grupowanie, klasyfikowanie, wnioskowanie, uogólnianie) Zdolność wyrażania radości, zadowolenia, smutku, żalu, złości odpowiednio do sytuacji, to umiejętność panowania nad emocjami, to także nasza aktywność – duża mobilizacja w działaniu.
Czyli rozumienie i nadawanie (werbalne, niewerbalne).
Nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów, to także samoobsługa i praca na rzecz innych, to również zainteresowania (preferencje) i rozwój predyspozycji, które umożliwią osiągnąć dorosłość, a w niej niezależność od najbliższych.
Ukierunkowana na proces rehabilitacji
Wyniki diagnozy powinny stanowić podstawę do konstruowania programu wspomagania rozwoju i być źródłem wiedzy o metodach, technikach możliwych do wykorzystania w procesie indywidualnego oddziaływania.
Prognostyczna
Wynik powinien pozwalać na przewidywanie osiągnięć dziecka.
Nieinwazyjna
Proces powinien przebiegać w naturalnym procesie rehabilitacji.
Żródło: Radosław Piotrowicz .Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka – kompleksowe wsparcie terapeutyczne dziecka i rodziny.
Diagnoza a program (materiały Ośrodka Rozwoju Edukacji)
Diagnoza Logopedyczna
Ocena logopedyczna u małych dzieci
Rozpoczyna się od dokładnego wywiadu z rodzicami, następnie obejmuje, m. in.: symetrię twarzy, napięcie mięśni mimicznych, warunki anatomiczne jamy ustnej, ze szczególnym uwzględnieniem budowy wędzidełek, sposobu oddychania, fonacji, ocenę wady zgryzu, poziomu słyszenia (badanie behawioralne).
Ocena logopedyczna u starszych dzieci
Logopeda dodatkowo określa: sprawność motoryczną narządów artykulacyjnych, prawidłowość artykulacji, typ połykania, zakres słownictwa biernego i czynnego.
Diagnoza logopedyczna
Oprócz badania mowy uwzględnia przeprowadzenie wywiadu, ocenę sprawności narządów artykulacyjnych, badanie słuchu: fizjologicznego i fonematycznego, badanie psychologiczno – pedagogiczne, inne badania medyczne (jeśli zachodzi taka potrzeba)
W przypadku zaobserwowania zaburzeń logopeda zwraca uwagę na sprawność aparatu artykulacyjnego, sprawdza funkcje oddechowe i połykowe, bada orientacyjnie słuch fizjologiczny i fonematyczny, sprawdza pamięć słuchową, kinestezję mowy, płynność i prozodię mowy, bada emisję głosu, praksję i gnozję, a także lateralizację. Żeby wykryć nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu warg, języka (także wędzidełka podjęzykowego) i podniebienia miękkiego, w budowie podniebienia twardego, oraz w stanie zgryzu, logopeda prowadzi obserwację, oraz poleca wykonanie kilku układów narządów artykulacyjnych. Logopeda podczas badania sprawdza również u dziecka funkcje połykowe. Wszelkie nieprawidłowości w sposobie połykania powodują deformacje zębowo-zgryzowe i przyczyniają się do zaburzeń artykulacji. Logopeda stara się również orientacyjnie zbadać słuch. Zwraca uwagę na reakcję dziecka na bodźce dźwiękowe. Celem badania słuchu fonematycznego jest określenie umiejętności różnicowania i identyfikacji głosek oraz dokonywania ich analizy i syntezy.
Diagnoza Psychologiczna
Rodzice zgłaszający się z dzieckiem do psychologa mogą być spokojni o poufność informacji, jakie uzyska od nich specjalista, bowiem każdego psychologa obowiązuje tajemnica zawodowa.
Badanie psychologiczne obejmuje obserwację zachowania, rozmowę kliniczną oraz testy psychologiczne. Obecnie w poradnictwie psychologicznym dysponujemy wieloma różnymi testami. Wybór należy do psychologa, który wykonuje badanie. Najczęściej stosowane są testy inteligencji, diagnozujące funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego, testy projekcyjne osobowości (rysunki, plansze, fotografie) oraz kwestionariusze zainteresowań. Testy dzielą się na werbalne i pozawerbalne. Pierwsze bazują na pytaniach, twierdzeniach w wersji papierowej. Drugie na próbach rysowania, układania, konstruowania wzorów w oparciu o materiał, który może budzić skojarzenia, że są to zabawki dla dzieci.
Badanie psychologiczne obejmuje obserwację zachowania, rozmowę kliniczną oraz testy psychologiczne. Obecnie w poradnictwie psychologicznym dysponujemy wieloma różnymi testami. Wybór należy do psychologa, który wykonuje badanie. Najczęściej stosowane są testy inteligencji, diagnozujące funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego, testy projekcyjne osobowości (rysunki, plansze, fotografie) oraz kwestionariusze zainteresowań. Testy dzielą się na werbalne i pozawerbalne. Pierwsze bazują na pytaniach, twierdzeniach w wersji papierowej. Drugie na próbach rysowania, układania, konstruowania wzorów w oparciu o materiał, który może budzić skojarzenia, że są to zabawki dla dzieci.
Celem badania małego dziecka (do 3 roku życia) jest przede wszystkim ocena rozwoju psychoruchowego. Badane są takie strefy jak m.in. percepcja, pamięć, mowa, manipulacja, zachowania społeczne, motoryka. Ocenia się również właściwości temperamentalne dziecka. Skala oceny podzielona jest na cztery sfery: lokomocję i kontrolę postawy, koordynację wzrokowo-ruchową, mowę, kontakty społeczne. Konstrukcja skali umożliwia określenie wieku rozwoju w każdej z tych sfer osobno, ale też wykreślenie profilu rozwoju, obliczenie cząstkowego ilorazu rozwoju oraz pełnego ilorazu inteligencji.
Kolejnym obszarem, jaki może zbadać psycholog u małego dziecka, jest jego stan emocjonalny. Tutaj bardzo dobrze sprawdzają się testy projekcyjne. Dziecko nadaje znaczenie wieloznacznemu materiałowi, dzięki czemu psycholog może poznać stan emocjonalny malucha. Do takich testów przeznaczonych dla dzieci służy miedzy innymi Rysunek Rodziny. Jedne osoby zostaną narysowane jako pierwsze, inne będą większe, inne bliżej, jeszcze inne kolorowe, a inne pominięte. Wszystko to, po uzupełnieniu informacjami z wywiadu, ma znaczenie. Badać można dzieci w wieku już od 2 miesiąca! Z racji tego, że małe dziecko ma ograniczone możliwości wyrażenia swoich myśli i uczuć, wiele informacji pozyskujemy od rodziców.
W przypadku dziecka starszego psycholog stara się dotrzeć do jego dominujących potrzeb, emocji, kompleksów i konfliktów osobowości. Bada jego osobowość, a także interpretuje ewentualne zaburzenia zachowania. Diagnozując starsze dziecko stosuje się testy kwestionariuszowe i pozawerbalne. Są wśród nich także zwykle rebusy, rysunki, układanki. Młodzież i dorosłych bada się podobnie stosując inne wskaźniki oceny. Ważną metodą badania osób w każdym wieku jest rozmowa kliniczna i wywiad. Prawidłowo zebrane informacje od pacjenta to podstawa rzetelnej diagnozy i właściwej terapii.
Jeżeli rodzice i pacjent są dobrze przygotowani do badania psychologicznego to spotkanie przebiega pomyślnie dla obu stron. Jednym źródłem informacji są testy, innym wywiad zebrany od rodziców, ale niezwykle ważnym jest również obserwacja dziecka przez psychologa. Poprzez baczne przyglądanie się wykonywaniu różnych zadań przez dziecko, obserwowanie jego nastroju, przystosowania do nowej sytuacji, zmagania się z trudnościami, psycholog dowie się o dziecku bardzo wiele. Dopiero zebranie informacji ze wszystkich tych źródeł da rzetelną opinię i pozwoli kompetentnie zaplanować dalsze kroki, jakie należy podjąć.
W każdym przypadku diagnoza powinna odpowiadać na konkretne pytanie. np.: „Jaki jest poziom inteligencji dziecka”, „Co jest przyczyną trudności w nauce szkolnej”, „Jakie mogą być przyczyny emocjonalne moczenia nocnego”, „Czy kaszel może być uwarunkowany emocjonalnie”, „Jak stymulować dziecko, aby się rozwijało”.
Kolejnym obszarem, jaki może zbadać psycholog u małego dziecka, jest jego stan emocjonalny. Tutaj bardzo dobrze sprawdzają się testy projekcyjne. Dziecko nadaje znaczenie wieloznacznemu materiałowi, dzięki czemu psycholog może poznać stan emocjonalny malucha. Do takich testów przeznaczonych dla dzieci służy miedzy innymi Rysunek Rodziny. Jedne osoby zostaną narysowane jako pierwsze, inne będą większe, inne bliżej, jeszcze inne kolorowe, a inne pominięte. Wszystko to, po uzupełnieniu informacjami z wywiadu, ma znaczenie. Badać można dzieci w wieku już od 2 miesiąca! Z racji tego, że małe dziecko ma ograniczone możliwości wyrażenia swoich myśli i uczuć, wiele informacji pozyskujemy od rodziców.
W przypadku dziecka starszego psycholog stara się dotrzeć do jego dominujących potrzeb, emocji, kompleksów i konfliktów osobowości. Bada jego osobowość, a także interpretuje ewentualne zaburzenia zachowania. Diagnozując starsze dziecko stosuje się testy kwestionariuszowe i pozawerbalne. Są wśród nich także zwykle rebusy, rysunki, układanki. Młodzież i dorosłych bada się podobnie stosując inne wskaźniki oceny. Ważną metodą badania osób w każdym wieku jest rozmowa kliniczna i wywiad. Prawidłowo zebrane informacje od pacjenta to podstawa rzetelnej diagnozy i właściwej terapii.
Jeżeli rodzice i pacjent są dobrze przygotowani do badania psychologicznego to spotkanie przebiega pomyślnie dla obu stron. Jednym źródłem informacji są testy, innym wywiad zebrany od rodziców, ale niezwykle ważnym jest również obserwacja dziecka przez psychologa. Poprzez baczne przyglądanie się wykonywaniu różnych zadań przez dziecko, obserwowanie jego nastroju, przystosowania do nowej sytuacji, zmagania się z trudnościami, psycholog dowie się o dziecku bardzo wiele. Dopiero zebranie informacji ze wszystkich tych źródeł da rzetelną opinię i pozwoli kompetentnie zaplanować dalsze kroki, jakie należy podjąć.
W każdym przypadku diagnoza powinna odpowiadać na konkretne pytanie. np.: „Jaki jest poziom inteligencji dziecka”, „Co jest przyczyną trudności w nauce szkolnej”, „Jakie mogą być przyczyny emocjonalne moczenia nocnego”, „Czy kaszel może być uwarunkowany emocjonalnie”, „Jak stymulować dziecko, aby się rozwijało”.
Diagnoza Dysleksji
W świetle aktualnie obowiązujących regulacji prawnych poradnia jest upoważniona do
wydawania opinii potwierdzających występowanie dysleksji jedynie uczniom klas IV-VIII
szkoły podstawowej. Uczniowie szkół ponadpodstawowych mogą uzyskać opinię poradni w
sprawie „dysleksji” pod warunkiem złożenia w poradni wniosku z uzasadnieniem od
dyrektora szkoły, do której uczeń uczęszcza, oraz opinii rady pedagogicznej w tej sprawie.
Uczniowie klas I-III szkoły podstawowej uzyskują opinię o ryzyku dysleksji.
Opinie z naszej poradni honorowane są z mocy prawa we wszystkich szkołach i placówkach oraz na egzaminach zewnętrznych (egzamin po VIII klasie, matura, egzamin zawodowy).
Opinie z naszej poradni honorowane są z mocy prawa we wszystkich szkołach i placówkach oraz na egzaminach zewnętrznych (egzamin po VIII klasie, matura, egzamin zawodowy).
Podstawą prawną do wyżej opisanych zasad postępowania w sprawie opinii jest:
1. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad
udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych
przedszkolach i placówkach (Dz. U. z 2017 r. poz.1591)
2. Rozporządzenie w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-
pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2017 r.
poz. 1643)
3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie
oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych
(Dz. U. z 2017r. poz. 1534 ze zm.)
Diagnoza zalecana jest w szczególności, gdy dziecko ma lub miało wcześniej trudności z nauką liter, z nauką czytania; w okresie przedszkolnym miało problemy z posługiwaniem się nożyczkami; niechętnie rysowało; było niezgrabne ruchowo; myliło litery b-p-d, itp.
W klasach starszych dzieci z dysleksją mają niekiedy trudności z poprawnością zapisu ortograficznego, mimo iż znają zasady ortografii.
Diagnoza dyskalkulii zalecana jest w przypadku, gdy dziecko ma problemy z nauką matematyki, mimo dużego nakładu pracy i dobrych możliwości intelektualnych. Ma trudność z rozumowaniem matematycznym, myli znaki +/-, przestawia cyfry, itp.
Diagnoza dysleksji rozwojowej – to postępowanie wymagające przeprowadzenia szeregu badań specjalistycznych. Konieczna jest ocena możliwości intelektualnych badanego ucznia, struktury intelektu, rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych, leżących u podłoża czynności czytania i pisania, w tym percepcji wzrokowej, koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawności analizatora słuchowo-językowego.
Procedura składa się z 2-3 spotkań. Badanie psychologiczne trwa zwykle około dwóch godzin. Badanie pedagogiczne trwa ok. 90 minut.
W klasach starszych dzieci z dysleksją mają niekiedy trudności z poprawnością zapisu ortograficznego, mimo iż znają zasady ortografii.
Diagnoza dyskalkulii zalecana jest w przypadku, gdy dziecko ma problemy z nauką matematyki, mimo dużego nakładu pracy i dobrych możliwości intelektualnych. Ma trudność z rozumowaniem matematycznym, myli znaki +/-, przestawia cyfry, itp.
Diagnoza dysleksji rozwojowej – to postępowanie wymagające przeprowadzenia szeregu badań specjalistycznych. Konieczna jest ocena możliwości intelektualnych badanego ucznia, struktury intelektu, rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych, leżących u podłoża czynności czytania i pisania, w tym percepcji wzrokowej, koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawności analizatora słuchowo-językowego.
Procedura składa się z 2-3 spotkań. Badanie psychologiczne trwa zwykle około dwóch godzin. Badanie pedagogiczne trwa ok. 90 minut.
UWAGA!
1. W przypadku trudności z pisaniem należy przedstawić dwie prace pisemne ucznia poprawione przez nauczyciela oraz zaświadczenie od okulisty i laryngologa.
2. W przypadku trudności w nauce – zaświadczenie od okulisty i laryngologa.
3. W przypadu trudności emocjonalnych, wychowawczych i rodzinnych zapraszamy na spotkanie w poradni także członków rodziny.