Godziny Otwarcia : pn-pt: 8-20, sob: 8-16,
  Kontakt :

Przewlekła niewydolność żylna

Przewlekła niewydolność żylna

dr n. med. Joanna Badura – jest specjalistą chirurgii ogólnej i transplantologii. Prowadzi konsultacje z zakresu chirurgii ogólnej oraz naczyniowej. Wykonuje USG Doppler naczyń oraz USG jamy brzusznej.

Niewydolność żylna dotyczy w chwili obecnej istotnej części społeczeństw zachodnich – jej objawy występują u 25-33% kobiet i 10-20% mężczyzn. Konsekwencje nieleczonej lub niewłaściwie leczonej niewydolności układu żył powierzchownych lub głębokich pociągają za sobą ogromne koszty społeczne.

Nadciśnienie żylne doprowadza do zmian w zakresie układu chłonnego – obrzęków kończyn dolnych, zmian skórnych – wyprysków, zaczerwienień, pogrubień skóry, wreszcie nadżerek i owrzodzeń, poza tym żylaków, czyli poszerzonych splotów żylnych. Kolejne problemy, które mogą wyniknąć z przewlekłej niewydolności żylnej to zapalenie zakrzepowe żył układu powierzchownego i głębokiego i ich powikłanie w postaci zatorowości płucnej stanowiącej bezpośrednie zagrożenie życia.

Obraz tętnicy i żyły udowej

Obraz tętnicy i żyły udowej

Teleangiektazje i poszerzone żyły siatkowate to kosmetyczne i zwykle niezagrażające zdrowiu zmiany w obrębie skóry i tkanki podskórnej kończyn dolnych. Są to jednak stany, których często chcemy się pozbyć ze względów estetycznych.

Chorzy z przewlekłą niewydolnością żylną skarżą się zwykle na obrzęki, uczucie rozpierania w kończynach, kurcze, uczucie pieczenia i świąd czy też objawy zespołu niespokojnych nóg. Bardzo ważne jest zebranie dokładnego wywiadu z pacjentem, gdyż już na wstępie jesteśmy w stanie przeprowadzić różnicowanie i wykluczyć niewydolność zastawek żylnych kończyn dolnych jako przyczynę problemów chorego.

Oczywiście najprostszym i jak już wcześniej wspomniałam, pierwszym sposobem zdiagnozowania choroby jest wywiad i badanie fizykalne, jednak na tej podstawie jesteśmy w stanie postawić tylko wstępne rozpoznanie i nie mamy możliwości określenia rozległości problemu, a także tego, czy konieczna jest interwencja w postaci leczenia operacyjnego, czy też zachowawczego.

W dobie powszechnej dostępności ultrasonografii, podstawowym obrazowym badaniem diagnostycznym jest ultrasonografia – badanie, którym jesteśmy w stanie uwidocznić ewentualną zakrzepicę żył układu powierzchownego i głębokiego oraz zasięg tej zakrzepicy, możemy też monitorować postęp lub ewentualne wycofywanie się zapalenia zakrzepowego. W opcji Doppler badania USG ocenimy przepływ w zakresie żył, obecność refluksu w obrębie układu żylnego (czyli sprawdzimy, czy są uszkodzone zastawki), zwężenia, pogrubienie ścian żył (mogące świadczyć o przebytej zakrzepicy), uwidocznimy też resztkową zakrzepicę żylną. Jest to też niezbędne badanie przed kwalifikacją do zabiegu usunięcia żylaków kończyn dolnych, ponieważ poza oceną samego refluksu w zastawkach żył układu powierzchownego (co stanowi podstawę kwalifikacji do operacji żylaków), sprawdzamy też drożność układu żył głębokich – ta z kolei warunkuje przeprowadzenie tej operacji. Pacjent z niedrożnością żył głębokich kończyny dolnej nie może mieć usuniętego czy wyłączonego układu żył powierzchownych, gdyż traci wówczas drogę odprowadzenia krwi żylnej z kończyny, a to grozi utratą kończyny.

Obraz tętnicy szyjnej

Obraz tętnicy szyjnej

Leczeniem z wyboru objawowej (czyli dającej dolegliwości) niewydolności żył powierzchownych jest wyłączenie niewydolnych odcinków żył lub całych pni żylnych. Terapią pomostową jest używanie rajstop, pończoch lub podkolanówek o odpowiednim stopniu ucisku, włączenie leków poprawiających krążenie żylne i redukujących dolegliwości oraz stosowanie odpowiedniej profilaktyki (m.in. trening marszowy, unikanie gorących kąpieli, podnoszenie nóg każdorazowo w spoczynku, redukcja masy ciała). Oczywiście, jeśli pacjent nie akceptuje leczenia zabiegowego lub istnieją ku temu obiektywne przeciwwskazania, również stosujemy leczenie zachowawcze.

Co mamy na myśli poprzez stwierdzenie: „wyłączenie żyły” i „usunięcie żyły”? Otóż do niedawna w niewydolności żylnej układu powierzchownego, czyli w przypadku żylaków usuwano żyłę czy też żyły będące przyczyną żylaków, poprzez nacinanie skóry i wyrywanie fragmentów niewydolnych naczyń i całej żyły, oraz podwiązanie niewydolnych perforatorów (żył przeszywających – łączących żyły powierzchowne z głębokimi). Obecnie nadal stosuje się tę metodę, ale pojawiły się opcje mniej inwazyjne:

  • wyłączenia żyły – zamknięcia jej przy pomocy energii lasera, fal radiowych, czy też pary wodnej,
  • podanie do światła żyły środka, który wywoła w niej zakrzepicę.

Te ostatnie metody są skuteczne, nowoczesne i mało inwazyjne.

Niewydolność żylna wiąże się z licznymi potencjalnymi powikłaniami, ale jej wczesna profilaktyka, rozpoznanie i leczenie daje szanse na odwleczenie w czasie pojawienia się tych komplikacji lub nawet ich uniknięcie.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress